Gedreven en no-nonsense
Kennis
Kunde
Kwaliteit

Ontslag op staande voet – loon | Ontslag advocaat

Ontslag op staande voet – loon. Een werkneemster vordert achterstallig loon nadat zij, in haar ogen onterecht, op staande voet is ontslagen. De reden van het ontslag op staande voet is volgens de werkgeefster dat de werkneemster nadat zij te laat verscheen voor een op verzoek van haar leidinggevende te voeren gesprek, boos is weggelopen omdat het gesprek niet meer doorging. Deze gebeurtenis is volgens de werkgeefster de druppel geweest die de emmer deed overlopen.

De kantonrechter oordeelt als volgt.

In art. 6:677 BW is bepaald dat ieder der partijen bevoegd is de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen om een dringende reden, onder gelijktijdige mededeling van die reden aan de wederpartij. Werkneemster stelt dat het door werkgever aan haar gegeven ontslag op staande voet nietig is omdat geen sprake is van een dringende reden en het ontslag niet onverwijld aan haar is medegedeeld. Werkgever stelt dat door eerdere gedragingen van werkneemster, zoals het niet bereikbaar zijn, niet op het werk verschijnen, zeer laat afmelden of ziek laten melden, de gedraging van 10 februari 2006 de druppel was die de emmer deed overlopen en een dringende reden vormt voor het gegeven ontslag. Tevens betwist werkgever dat het ontslag niet onverwijld aan werkneemster is medegedeeld.

Voor het gegeven ontslag op staande voet is noodzakelijk dat sprake is van een dringende reden. De gedraging van werkneemster, het boos weglopen bij het gesprek op 10 februari 2006, vormt op zichzelf geen dringende reden voor een ontslag op staande voet. Uit jurisprudentie volgt dat van een dringende reden, althans van een dringende reden in deze zin (de druppel die de emmer doet overlopen) slechts sprake kan zijn, indien de werknemer wist of redelijkerwijze moest weten dat zijn toekomstige daad of gedraging, in casu het boos weglopen van werkneemster, die op zichzelf aan het vereiste van een dringende reden niet voldoet, door de werkgever (eventueel) tezamen met zijn eerdere daden of gedragingen wel als zodanige reden zou worden beschouwd. Dit kan slechts het geval zijn indien de werkgever aan de werknemer te kennen heeft gegeven dat bij een volgende vergelijkbare daad of gedraging voor haar de maat vol zou zijn. Gesteld noch gebleken is dat werkgever werkneemster heeft gewaarschuwd en kenbaar heeft gemaakt dat voor haar de maat vol was. Werkgever heeft werkneemster niet officieel gewaarschuwd en er hebben geen gesprekken plaatsgevonden om het gestelde gedrag van werkneemster te bespreken. Bovendien wordt door werkneemster betwist dat sprake was van eerder ongewenst gedrag. De dringende reden is vooralsnog dan ook niet komen vast te staan.

Een tweede vereiste voor ontslag op staande voet is het onverwijld meedelen hiervan onder gelijktijdige mededeling van de dringende reden van het ontslag. Voor het antwoord op de vraag of een ontslag op staande voet al dan niet onverwijld is gegeven, is beslissend het tijdstip waarop de dringende reden ter kennis is gekomen van degene die bevoegd was het ontslag te verlenen. Van onverwijldheid is in onderhavige geval geen sprake nu de leidinggevende van werkneemster pas op maandag 13 februari 2006 telefonisch het ontslag aan werkneemster heeft medegedeeld, terwijl zij op vrijdag 10 februari 2006 bij het gesprek aanwezig was. Indien werkgever daadwerkelijk direct de mening was toegedaan dat werkneemster haar een dringende reden gaf tot ontslag op staande voet, dan had zij dit op vrijdag 10 februari 2006 reeds kunnen en moeten meedelen, telefonisch dan wel schriftelijk als mondeling niet (meer) mogelijk was. Zij heeft echter op die vrijdagmiddag alleen geprobeerd een nieuwe afspraak te maken voor een gesprek.

Nu er in ieder geval geen sprake is van onverwijldheid is hiermee niet voldaan aan de vereisten voor een ontslag op staande voet en zal werkgever dan ook niet meer worden toegelaten tot bewijslevering van de door haar gestelde dringende reden. De vordering is op de wet gegrond en zal dan ook als zodanig worden toegewezen.

Heeft u omtrent ontslag op staande voet vragen dan wel behoefte hebben aan direct advies of bijstand (hulp), kunt u altijd kosteloos contact opnemen met ons advocatenkantoor in Utrecht. Dit gaat snel en u krijgt direct een van onze ontslag advocaten / arbeidsrecht advocaten aan de telefoon. Onze ontslagadvocaten in Utrecht zijn specialist op dit terrein. Bel ons nu op 030 252 35 20. Een eerste telefonisch advies is altijd kosteloos.

Uitspraak

RECHTBANK ROTTERDAM
sector kanton

VONNIS

in de zaak van

[werkneemster],
wonende te [woonplaats],
werkneemster bij exploot van dagvaarding van 30 maart 2006,
ontslag advocaat : mr. X,

tegen

de stichting
gevestigd te Rotterdam,
werkgever,
ontslag advocaat: mr Y..

Het verloop van de procedure

Werkneemster heeft onder overlegging van stukken -zakelijk weergegeven- gevorderd bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, werkgever te veroordelen aan werkneemster te voldoen:
a. het brutosalaris van € 143,62 per maand, te vermeerderen met onregelmatigheidstoeslag vanaf 13 februari 2006 tot het moment dat de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig is beëindigd;
b. de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW en de wettelijke rente vanaf de respectievelijke vervaldata tot aan de dag der algehele voldoening over het onder a gevorderde;
c. de wettelijke rente vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening over de onder b gevorderde wettelijke verhoging;
met veroordeling van werkgever in de kosten van deze procedure.

Werkgever heeft van antwoord geconcludeerd.

Werkneemster heeft van repliek geconcludeerd.

Werkgever heeft van dupliek geconcludeerd.

De uitspraak van het vonnis is door de kantonrechter bepaald op heden.

De vaststaande feiten

Als enerzijds gesteld en anderzijds erkend dan wel niet of onvoldoende gemotiveerd weersproken alsmede op grond van de in zoverre niet weersproken inhoud van de producties staat tussen partijen -zakelijk weergegeven en voorzover thans van belang- het volgende vast:

1. Tussen werkneemster en werkgever was vanaf 11 november 2002 een overeenkomst van toepassing tot het incidenteel verrichten van werkzaamheden op oproep. Vervolgens is tussen partijen een arbeidsovereenkomst ontstaan, waarbij werkneemster volgens afspraak tussen partijen wekelijks op zaterdag van 17.00 uur tot 21.30 uur werkzaam is als restaurantmedewerker in het restaurant van werkgever.
2. De omvang van de arbeidsovereenkomst is gemiddeld 19,33 uur per maand. Het salaris bedraagt € 7,43 bruto per uur, te vermeerderen met onregelmatigheidstoeslag.
3. Partijen hadden op 10 februari 2006 een afspraak. Werkneemster is van dit gesprek weggelopen.
4. Op 11 februari 2006 heeft werkneemster de gebruikelijke tijd gewerkt.
5. Op 13 februari 2006 heeft mevrouw Vermeulen, restaurantmanager, werkneemster telefonisch meegedeeld dat zij was ontslagen omdat werkneemster op 10 februari 2006 boos was weggelopen.
6. Op 18 februari 2006 heeft werkneemster zich weer gemeld voor haar werk. De toegang is haar hierbij geweigerd. Werkneemster heeft daarop een brief achtergelaten waarin zij bezwaar maakt tegen het ontslag.

De stellingen van partijen

1. Aan de eis is naast de hiervoor vermelde vaststaande feiten -zakelijk weergegeven- het volgende ten grondslag gelegd:
– Bij telefax van 23 februari 2006 heeft werkneemster zich beroepen op de nietigheid van het aan haar gegeven ontslag, zich beschikbaar gehouden voor de bedongen werkzaamheden en aanspraak gemaakt op doorbetaling van haar salaris.
– Werkneemster weerspreekt dat zij te laat was voor het gesprek op 10 februari 2006. Er was geen exacte tijd afgesproken. Toen zij op 10 februari 2006 arriveerde werd haar medegedeeld dat het gesprek geen doorgang zou vinden. Werkneemster raakte geïrriteerd omdat zij op een dag buiten haar werktijd voor niets was gekomen en zij is weggelopen. Zij heeft hierna geen nadere berichten van werkgever ontvangen en is op zaterdag 11 februari 2006 op het gebruikelijke tijdstip gaan werken.
– Werkgever heeft niet aan de voorwaarden van een ontslag op staande voet voldaan. Het ontslag heeft niet onverwijld plaatsgevonden onder mededeling van de reden.
– Er was geen dringende reden aanwezig om werkneemster op staande voet te ontslaan. Werkneemster stelt dat het ontslag op staande voet nietig is nu de toestemming van het CWI ontbreekt.
– Werkneemster betwist dat de gang van zaken op 10 februari 2006 de druppel was die de emmer deed overlopen omdat er sprake zou zijn van eerder ongewenst gedrag van werkneemster. Dit is ook niet aan het ontslag ten grondslag gelegd.

2. Werkgever heeft tegen de eis -zakelijk weergegeven en voorzover thans van belang- het volgende aangevoerd:
– De gedraging van 10 februari 2006 van werkneemster was de druppel die de emmer deed overlopen. Werkgever is het gedrag van werkneemster na een reeks van voorvallen meer dan zat. Herhaaldelijk heeft ze getracht om met werkneemster een gesprek te arrangeren om het ongewenste gedrag van werkneemster bespreekbaar te maken. Doch telkens presteerde werkneemster het om niet op het afgesproken tijdstip aanwezig te zijn.
– Er is nadrukkelijk tussen partijen afgesproken dat het gesprek na schooltijd van werkneemster tussen 14.00 en 15.00 uur zou plaatsvinden, en zeker niet om 15.15 uur.
– Mevrouw Vermeulen heeft werkneemster verzocht ter plekke een andere afspraak te maken, werkneemster antwoordde niet maar liep weg. Mevrouw Vermeulen heeft haar verzoek nog eens herhaald per SMS en voicemail doch werkneemster heeft ook hierop niet gereageerd.
– Op 11 februari 2006 was genoemde leidinggevende niet aanwezig om werkneemster op haar onacceptabele gedrag te wijzen en haar naar huis te sturen, hetgeen de bedoeling was aangezien de maat meer dan vol was. Het wel aanwezige personeel heeft mevrouw Vermeulen eerst de maandag daarop (13 februari 2006) op hoogte gebracht van de ongewenste aanwezigheid van werkneemster op 11 februari 2006, waarop mevrouw Vermeulen werkneemster heeft opgebeld met de boodschap dat werkneemster niet behoefde terug te komen vanwege haar gedrag van 10 februari 2006. Deze boodschap is werkneemster derhalve onverwijld overgebracht.
– De eerdere gedragingen van werkneemster hebben ertoe geleid dat werkgever geen vertrouwen meer had in werkneemster aangezien zij niet op haar kon of durfde te rekenen. Dit was ook de reden voor het gesprek op 10 februari 2006.

De beoordeling van het geschil

In art. 6:677 BW is bepaald dat ieder der partijen bevoegd is de arbeidsovereenkomst onverwijld op te zeggen om een dringende reden, onder gelijktijdige mededeling van die reden aan de wederpartij. Werkneemster stelt dat het door werkgever aan haar gegeven ontslag op staande voet nietig is omdat geen sprake is van een dringende reden en het ontslag niet onverwijld aan haar is medegedeeld. Werkgever stelt dat door eerdere gedragingen van werkneemster, zoals het niet bereikbaar zijn, niet op het werk verschijnen, zeer laat afmelden of ziek laten melden, de gedraging van 10 februari 2006 de druppel was die de emmer deed overlopen en een dringende reden vormt voor het gegeven ontslag. Tevens betwist werkgever dat het ontslag niet onverwijld aan werkneemster is medegedeeld.

Voor het gegeven ontslag op staande voet is noodzakelijk dat sprake is van een dringende reden. De gedraging van werkneemster, het boos weglopen bij het gesprek op 10 februari 2006, vormt op zichzelf geen dringende reden voor een ontslag op staande voet. Uit jurisprudentie volgt dat van een dringende reden, althans van een dringende reden in deze zin (de druppel die de emmer doet overlopen) slechts sprake kan zijn, indien de werknemer wist of redelijkerwijze moest weten dat zijn toekomstige daad of gedraging, in casu het boos weglopen van werkneemster, die op zichzelf aan het vereiste van een dringende reden niet voldoet, door de werkgever (eventueel) tezamen met zijn eerdere daden of gedragingen wel als zodanige reden zou worden beschouwd. Dit kan slechts het geval zijn indien de werkgever aan de werknemer te kennen heeft gegeven dat bij een volgende vergelijkbare daad of gedraging voor haar de maat vol zou zijn. Gesteld noch gebleken is dat werkgever werkneemster heeft gewaarschuwd en kenbaar heeft gemaakt dat voor haar de maat vol was. Werkgever heeft werkneemster niet officieel gewaarschuwd en er hebben geen gesprekken plaatsgevonden om het gestelde gedrag van werkneemster te bespreken. Bovendien wordt door werkneemster betwist dat sprake was van eerder ongewenst gedrag. De dringende reden is vooralsnog dan ook niet komen vast te staan.

Een tweede vereiste voor ontslag op staande voet is het onverwijld meedelen hiervan onder gelijktijdige mededeling van de dringende reden van het ontslag. Voor het antwoord op de vraag of een ontslag op staande voet al dan niet onverwijld is gegeven, is beslissend het tijdstip waarop de dringende reden ter kennis is gekomen van degene die bevoegd was het ontslag te verlenen. Van onverwijldheid is in onderhavige geval geen sprake nu de leidinggevende van werkneemster pas op maandag 13 februari 2006 telefonisch het ontslag aan werkneemster heeft medegedeeld, terwijl zij op vrijdag 10 februari 2006 bij het gesprek aanwezig was. Indien werkgever daadwerkelijk direct de mening was toegedaan dat werkneemster haar een dringende reden gaf tot ontslag op staande voet, dan had zij dit op vrijdag 10 februari 2006 reeds kunnen en moeten meedelen, telefonisch dan wel schriftelijk als mondeling niet (meer) mogelijk was. Zij heeft echter op die vrijdagmiddag alleen geprobeerd een nieuwe afspraak te maken voor een gesprek.

Nu er in ieder geval geen sprake is van onverwijldheid is hiermee niet voldaan aan de vereisten voor een ontslag op staande voet en zal werkgever dan ook niet meer worden toegelaten tot bewijslevering van de door haar gestelde dringende reden. De vordering is op de wet gegrond en zal dan ook als zodanig worden toegewezen.

De beslissing

De kantonrechter:

veroordeelt werkgever om aan werkneemster te betalen:
a. het brutosalaris van € 143,62 per maand, te vermeerderen met onregelmatigheidstoeslag vanaf 13 februari 2006 tot het moment dat de arbeidsovereenkomst rechtsgeldig is geëindigd;
b. de wettelijke verhoging ex artikel 7:625 BW en de wettelijke rente vanaf de respectievelijke vervaldata tot aan de dag der algehele voldoening over het onder sub a gevorderde;
c. de wettelijke rente vanaf de dag der dagvaarding tot aan de dag der algehele voldoening over de onder sub b gevorderde wettelijke verhoging;

veroordeelt werkgever in de proceskosten, tot aan deze uitspraak aan de zijde van werkneemster bepaald op:
€ 67,50 voor het in debet gestelde deel van het vast recht,
€ 84,87 aan dagvaardingskosten,
€ 200,00 aan salaris voor haar gemachtigde,

van welke bedragen het totaal op Rabobankrekening 19 23 25 892 t.n.v. DS545 Arrondissements Rotterdam onder vermelding van het zaaknummer moet worden overgemaakt, alsmede € 22,50 voor het door werkneemster verschuldigde en door haar gemachtigde betaalde deel van het vast recht, rechtstreeks aan die gemachtigde te voldoen;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad en wijst af het meer of anders gevorderde. (bron: www.rechtspraak.nl)

Mocht u omtrent ontslag van een werknemer vragen hebben dan wel behoefte hebben aan direct advies of bijstand (hulp), kunt u altijd kosteloos contact opnemen met ons advocatenkantoor in Utrecht. Dit gaat snel en u krijgt direct een van onze ontslag advocaten aan de telefoon. Onze advocaten in Utrecht zijn specialist op dit terrein. Bel ons nu op 030 252 35 20. Een eerste telefonisch advies is altijd kosteloos.

Direct contact met een specialist

Bel mij terug!

Zoek
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in comments
Search in excerpt
Filter by Custom Post Type

Snelle scan, second opinion,
beoordeling van uw zaak of een andere vraag?
Neem vrijblijvend contact met ons op

Klik binnen onze kennisdatabank

aansprakelijkheid agentuurovereenkomst algemene voorwaarden alimentatie ambtenarenrecht - ontslag ambtenaar ambtenarenrecht advocaten utrecht appartementsrecht appartementsrecht - VvE (vereniging van eigenaren) arbeidsovereenkomst arbeidsovereenkomst Arbeidsrecht advocaten auteursrecht advocaat beroepsaansprakelijkheid bestuur bestuurdersaansprakelijkheid billijke vergoeding bouwrecht burengeschil burgerlijk procesrecht Collectief ontslag consumentenkoop consumentenrecht echtscheiding echtscheiding advocaten erkenning faillissementsrecht franchise advocaten utrecht gemeenschap gemeenschap van goederen gezag grievend gedrag handelsnaam hulp bij Scheiding huurrecht huurrecht huwelijkse voorwaarden hypotheeklasten Incasso kennelijk onredelijk ontslag kennelijk onredelijk ontslag advocaten Utrecht kinderalimentatie levensonderhoud lotsverbondenheid mededelingsplicht mediation merkenrecht Merkenrecht - handelnaamrecht niet-wijzigingsbeding non-conformiteit non concurrentiebeding omgangsregeling Ondernemingsrecht Ondernemingsrecht Onrechtmatige daad ontbinding ontbinding arbeidsovereenkomst ontbindingsvergoeding ontslaan werknemer ontslag ontslag advocaat ontslag advocaten ontslag ambtenaar ontslag bedrijfseconomische redenen Ontslag bij reorganisatie ontslag concurrentiebeding ontslag op staande voet ontslag statutair directeur ontslag UWV ontslagvergoeding ONTSLAG via UWV opzeggen vof opzegging opzegging overeenkomst overeenkomst overeenkomsten overeenkomstenrecht overeenkomstenrecht overlijden partneralimentatie personen- en familierecht proces procesrecht advocaten Schadevergoeding schorsing - non-actiefstelling schulden en kinderalimentatie sociaal plan transitievergoeding vastgoed vast goed vast goed advocaten Utrecht vaststellingsovereenkomst verdeling vof wijziging woning woonlasten WWZ zorgplicht zorgplicht bank zorgplicht banken